دوستان این وبلاگ به دلیل ورشکستی درش تخته شد!
از کسایی که این مدت منو همراهی کردن ممنونم

اینم قسمت سوم داستان با تاخیر:

عصر در پانسیون دخترها مهراوه یک پارچ کوچک برداشت و پر آب کرد و به سمت در رفت.صبا پرسید:

-          کجا میری؟

-          میرم گلدونای جلوی درو آب بدم...

فاطمه که از کنار آنها رد میشد گفت:

-          منم حوصلم سر رفته باهات میام

-          تو کجا؟؟؟

-          هرجا توبری!من که از عشقم جدا نمیشم!

-          ایییییی!چندش...باشه بیا

و در حالی که با فاطمه کل کل میکرد و رویش به سمت  او بود در را باز کرد.همین که برگشت محکم به امیر علی خورد.آب درون پارچ تکان خورد و روی مهراوه و امیر علی ریخت.

فاطمه گفت:

-          ای بابا! آخه قربون شکل زشتت برم امیر علی که گلدون نیست...گلدونا اونجاستا...ببین!

و با دست گلدانهای دم در را نشان داد.مهراوه جواب داد:

-          بابا 2دقیقه خفه شو.آقا امیر علی واقعا" معذرت میخوام شرمنده...

امیر علی که داشت به کل کل فاطمه و مهراوه میخندید گفت:

-          نه اشکالی نداره فقط یه کم خیس شدم!خودتونم خیس شدین!

فاطمه گفت:

-          ای بابا...اینم خیس شد؟؟؟وای باید زود ببریمش بیمارستان!

مهراوه با تعجب گفت:

-          منو؟چرا؟میترسی سرما بخورم؟

فاطمه در حالی که میخندید گفت:

-          نه نگران تو نیستم...آخه دیشب داشتی سیب میخوردی یه هسته رو اشتباهی قورت دادی...الانم که بهش آب رسید جاشم که گرمه تا امشب از تو دهنت یه درخت سیب میاد بیرون!

مهراوه از عصبانیت سرخ شد.فاطمه به داخل دوید و فرار کرد.امیر علی با خنده گفت:

-          حالا خودتونو عصبانی نکنین.اینطور که معلومه فاطمه خانوم خیلی شوخ طبع هستن...یه زحمتی داشتم واستون.

-          بفرمایید؟

-          دوستام تا 2ساعت دیگه میرسن خونه!من آشپزی بلد نیستم که غذا درست کنم!میخواستم اگه میشه از شما خواهش کنم بیاید و یه چیز ساده درست کنید.میشه؟

مهراوه که نمیدانست درست است قبول کند یا نه کمی تامل کرد.نمیدانست باید جواب امیرعلی را چه بدهد.پس از کمی فکر من من کنان گفت:

-          خب ...باشه...اشکالی نداره!میام!

فاطمه از بالکن طبقه بالا داد زد:

-          پس کی واسه ما غذا درست کنه؟

-          ای کارد بخوره تو اون شیکمت خودت درست کن!

-          اگه بلد بودم که درست میکردم لازم نبود غذای سوخته ی تو رو بخورم.

-          حالا غذای من بد شده واست؟آقا امیر علی فاطمه رو ولش کنی تا صبح حرف میزنه.بریم.

و پارچ آب را دم در گذاشت و با امیر علی به پانسیون روبرو رفت.همین که پایش را داخل گذاشت یک عنکبوت مصنوعی از بالای در جلویش آویزان شد.مهراوه از ترس جیغ کشید و عقب پرید و محکم به امیرعلی خورد.امیر علی که از شدت خنده سرخ شده بود با عجله گفت:

-          ببخشید!یادم رفت بهتون بگم که نترسیداین یه شوخی کوچیکه!

-          یه شوخیه خرکیه...نه کوچیک!

امیر علی خنده اش را فرو داد و صدایش را صاف کرد و گفت:

-          بفرمایید از این طرف.آشپزخونه اینطرفه!

مهراوه به دنبال امیر علی به راه افتاد.1ساعت بعد غذا آماده شده بود.مهراوه در ماهیتابه را گذاشت و به امیر علی گفت:

-          فقط وقتی دوستاتون اومدن گرمش کنید.

-          وای!من واقعا" نمیدونم با چه زبونی ازتون تشکر کنم!

-          مگه همین زبونی که دارید چشه؟

-          هه!آره ! واقعا" ممنونم.

-          خواهش میکنم.کار دیگه ای ندارید ؟برم؟

ساعت تقریبا 8 بود که در زدند.فاطمه در راباز کرد.آبتین سلام کرد:

-          سلام!

-          سلام.بفرمایید!

-          ببخشید میخواستم از شما و بقیه دوستاتون واسه شام دعوت کنم!

-          دعوت شام؟واسه کی؟

-          همین امشب!

-          خب شما میدونین که ما 10نفر هستیم؟

-          بله که میدونم!ما خودمون 14 نفریم!

-          واقعآی؟(واقعنی)

-          آره!

-          خب خند لحظه وایسید تا از بچه ها بپرسم.

بچه ها موافقت کردند.فاطمه دم در رفت:

-          آقا آبتین؟

-          آه!بله!پرسیدید؟

-          بله.میایم.

-          پس ما تا 20دقیقه دیگه منتظرتونیم!

-          Ok! see you!

دلمان خوش است که می نویسیم

و دیگران می خوانند

و عده ای می گویند

آه چه زیبا و بعضی اشک می ریزند

و بعضی می خندند

دلمان خوش است

به لذت های کوتاه

به دروغ هایی که از راست بودن قشنگ ترند

به اینکه کسی برایمان دل بسوزاند

یا کسی عاشقمان شود

با شاخه گلی دل می بندیم

و با جمله ای دل می کنیم

دلمان خوش می شود

به برآوردن خواهشی و چشیدن لذتی

و وقتی چیزی مطابق میل ما نبود

چقدر راحت لگد می زنیم

و چه ساده می شکنیم

همه چیز را

همه اشکاتو میبوسم میدونم قسمتم اینه

اول بذارین یه مطلب طنز بذارم بعد باهاتون میحرفم:

از خاطرات یک عروس

دوشنبه

 الان رسیدیم خونه بعد از مسافرت  ماه عسل و تو خونه جدید مستقرشدیم.
خیلی سرگرم کننده هست این که واسه ریچارد آشپزی می‌کنم . امروز می‌خوام یه جور کیک درست کنم
 که تو دستوراتش ذکر کرده 12 تا تخم مرغ رو جدا جدا بزنین ولی من کاسه به اندازه‌ی کافی نداشتم واسه‌ی همین مجبور شدم 12 تا کاسه قرض بگیرم تا بتونم تخم مرغ‌ها رو توش بزنم .

سه‌شنبه
 ما تصمیم گرفتیم واسه‌ی شام سالاد میوه بخوریم . در روش تهیه‌ی اون نوشته بود « بدون پوشش سرو شود
 » (dressing= لباس ، سس‌زدن) خب من هم این دستور رو انجام دادم ولی ریچارد  یکی از دوستاشو واسه شام آورده بود خونه مون . نمی‌دونم چرا هر دو تاشون وقتی که داشتم واسه‌شون سالاد رو سرو می‌کردم اون جور عجیب و شگفت‌زده به من نگاه می‌کردن.

چهارشنبه
 من امروز تصمیم گرفتم برنج درست کنم و یه دستور غذایی هم پیدا کردم واسه‌ی این کار که می‌گفت  قبل از دم کردن برنج کاملا شست‌وشو کنین.
 پس من آب‌گرم‌کن رو راه انداختم و یه حموم حسابی کردم قبل از این که برنج رو دم کنم . ولی من  آخرش نفهمیدم این کار  چه تاثیری تو دم کردن بهتر برنج داشت .

پنج‌شنبه
 باز هم امروز ریچارد ازم خواست که واسه‌ش سالاد درست کنم . خب من هم یه دستور جدید رو امتحان کردم .
تو دستورش گفته بود مواد لازم رو آماده کنین و بعد اونو روی یه ردیف  کاهو پخش کنین و بذارین یه ساعت بمونه قبل از این  که اونو بخورین . خب منم کلی گشتم تا یه باغچه پیداکردم و سالادمو روی یه ردیف از کاهوهایی که اون جا بود پخش و پرا کردم و فقط مجبور شدم یه ساعت بالای سرش بایستم که یه دفعه یه سگی نیاد اونو بخوره.  ریچارد اومد اون جا و ازم پرسید من واقعا  حالم خوبه؟؟
نمی‌دونم چرا ؟ عجیبه !!! حتما خیلی تو کارش استرس داشته. باید سعی کنم یه مقداری دلداریش بدم.

جمعه
امروز یه دستور غذایی راحت پیدا کردم . نوشته بود همه‌ی مواد لازم رو تو یه کاسه بریز و بزن به چاک (beat it = در غذا : مخلوط کردن ، در زبان عامیانه : بزن به چاک) خب منم ریختم تو کاسه و رفتم خونه‌ی مامانم . ولی فکر کنم دستوره اشتباه بود چون وقتی برگشتم خونه مواد لازم همون جوری که ریخته بودمشون تو کاسه مونده بودند

شنبه
 ریچارد امروز رفت مغازه و یه مرغ خرید و از من خواست که واسه‌ی  مراسم  روز یک‌شنبه اونو آماده کنم ولی من مطمئن نبودم که چه جوری آخه می‌شه یه مرغ رو واسه  یک‌شنبه لباس تنش کرد و آماده اش کرد .
قبلا به این نکته تو مزرعه‌مون توجهی نکرده بودم  ولی بالاخره یه لباس قدیمی عروسک پیدا کردم و با کفش‌های خوشگلش ..وای من فکر می‌کنم مرغه خیلی خوشگل شده بود.
وقتی ریچارد مرغه رو دید اول شروع کرد تا شماره‌ی 10 به شمردن ولی بازم خیلی پریشون بود.
 حتما به خاطر شغلشه یا شایدم انتظار داشته مرغه واسه‌ش برقصه.
 وقتی ازش پرسیدم عزیزم آیا اتفاقی افتاده ؟شروع کرد به گریه و زاری و هی داد می‌زد آخه چرا من ؟ چرا من؟
 هووووم ... حتما به خاطر استرس کارشه ... مطمئنم ...!!!!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خب بذگریم

خیلی ناراحتم

میدونی چرا؟؟؟

۲روز دیگه مدارس تعطیل میشه...

اونوقت من میمونم و دوری از دوستام

دیگه نمیبینمشون

دارم میرم دبیرستان

از یه طرف خوشحالم از یه طرف ناراحت

خوشحالم چون از دست خیلیا راحت میشم...ناراحتم چون از غزال و عسل جدا میشم...

۵شنبه جمعه میام عکسایی که امروز گرفتیمو میذارم...

میدونین چیه...نمیخوام دیگه دوست پیدا کنم

فعلا" بابای دوستان

فدای سرم

حالا بخونین بخندین:

من خیلی خوشحال بودم.

من و نامزدم قرار ازدواجمون رو گذاشته بودیم.

والدینم خیلی کمکم کردند، دوستانم خیلی تشویقم کردند و نامزدم هم دختر فوق العاده ای بود.

فقط یه چیز من رو یه کم نگران می کرد و اون هم خواهر نامزدم بود…!

اون دختر باحال، زیبا و جذابی بود که گاهی اوقات بی پروا با من شوخی های ناجوری می کرد و باعث می شد که من احساس راحتی نداشته باشم.

یه روز خواهر نامزدم با من تماس گرفت و از من خواست که برم خونه شون برای انتخاب مدعوین عروسی!
سوار ماشینم شدم و وقتی رفتم اونجا اون تنها بود و بلافاصله رک و راست به من گفت

اگه همین الان 50 هزار تومان به من بدی بعدش حاضرم با تو...

من شوکه شده بودم و نمی تونستم حرف بزنم.

اون گفت: من میرم توی اتاق و اگه مایلی بیا پیشم.

وقتی که داشت از پله ها بالا می رفت من بهش خیره شده بودم و بعد از رفتنش چند دقیقه ایستادم و بعد به طرف در ساختمون برگشتم و از خونه خارج شدم..

یهو با چهره نامزدم و چشمهای اشک آلود پدر نامزدم مواجه شدم!!

پدر نامزدم من رو در آغوش گرفت و گفت: تو از امتحان ما موفق بیرون اومدی…!

ما خیلی خوشحالیم که چنین دامادی داریم و هیچکس رو بهتر از تو نمی تونستیم برای دخترمون پیدا کنیم. به خانواده ی ما خوش اومدی..

 

نتیجه اخلاقی: همیشه سعی کنید کیف پولتون رو توی داشبورد ماشینتون بذارید شاید براتون شانس بیاره.

اینم یکی دیگه:

کلاغ پیری تکه پنیری دزدید و روی شاخه درختی نشست.

روباه گرسنه ای که از زیر درخت می گذشت، بوی پنیر شنید، به طمع افتاد و رو به کلاغ گفت:

ای وای تو اونجایی!
می دانم صدای معرکه ای داری!
چه شانسی آوردم!
اگر وقتش را داری کمی برای من بخوان …

کلاغ پنیر را کنار خودش روی شاخه گذاشت و گفت:

این حرفهای مسخره را رها کن!
اما چون گرسنه نیستم حاضرم مقداری از پنیرم را به تو بدهم.

روباه گفت:

ممنونت می شوم ، بخصوص که خیلی گرسنه ام ، اما من واقعاً عاشق صدایت هم هستم.

کلاغ گفت:

باز که شروع کردی!
اگر گرسنه ای جای این حرفها دهانت را باز کن، از همین جا یک تکه می اندازم که صاف در دهانت بیفتند.

روباه دهانش را باز باز کرد.

كلاغ گفت :

بهتر است چشم ببندی که نفهمي تكه بزرگی می خواهم برایت بیندازم یا تکه کوچکی.

روباه گفت :

بازیه ؟! خیلی خوبه ! بهش میگن بسکتبال .

خلاصه ... بعد روباه چشمهایش را بست و دهان را بازتر از پیش کرد و کلاغ فوری پشتش را کرد و فضله ای کرد که صاف در عمق حلق روباه افتاد.

روباه عصبی بالا و پایین پرید و تف کرد :

بی شعور ، این چی بود !

کلاغ گفت :

کسی که تفاوت صدای خوب و بد را نمی داند، تغاوت پنیر و فضله را هم نباید بفهمد.

اینم از آپ امروزم...بابای دوستان

حال کردم

بگذار از تنهایی این روزهای بی تو بگویم کم کم دارم باور میکنم که بی تو باید زندگی کنم و طناب آرزوهایم را از بام آمدنت ببرم تو رفتی و من شاعر شدم چه اهمیتی دارد که شعرهای مرا نمیخواهی یا اصلا مرا نمیخواهی تمام ترانه هایم فدای غرورت دلم روشن است که یک وقت شاید روز شاید شب تو از میان بلور اشک هایم خواهی آمد دلم روشن است که دلت برای دلم تنگ میشود میبینی چقدر دلم خوش است به خیالت بگذار بگویم که هنوز از این دلبستگی ساده دل نبریدم با اینکه مثل روز برایم روشن است که خیال روشن آمدنت را به تاریکی گور خواهم برد فقط خواستم از تو بگویم برای آخرین بار تا نگویی که عشقم رنگ تکرار داشت.

ای کاش دل آدما همش مثل هم بود یا همشون شیشه ای بود یا همشون از جنس سنگ بود.     

روز اول مدارس آغاز شد.مهراوه و فاطمه به هر کس میرسیدند خوش و بش میکردند:

- سلام چطوری؟

- تابستون چطور بود؟

- رفتی ایران؟

- از خونوادت چه خبرا؟

- وای سلام دختر چطوری تو؟!

مهراوه و فاطمه داشتند با آوا وصنم حرف میزدند که ناگهان آن دو ساکت شدند و نگاهشان در پشت سر مهراوه و فاطمه مات شد.مهراوه و فاطمه روی پاشنه پا چرخیدند.مهراوه یا دیدن پسرانی که نزدیکشان ایستاده بودند آنقدر عقب پریدکه محکم به آوا خورد!صدای آوا در آمد:

- الحق که گوسفندی!

یکی از پسر ها که روبروی مهراوه ایستاده بود  لبخندی زد.مهراوه با خشم به او نگاه کرد و گفت:

- شما؟!؟!

- خوشبختم!امیر علی هستم.

- منم خیلی جدی هستم!

آن یکی پسر خودش را معرفی کرد و گفت:

- آبتین هستم!

فاطمه بی خجالت زد زیر خنده و گفت:

- آبتین!هه هه!آبنبات!هه هه!

آبتین اخم هایش را در هم کشید.مهراوه سقلمه ای به فاطمه زد و رو به آن۲ پسر گفت:

- ببخشید!خوشبختم من مهراوه هستم اینم دوستم فاطمه است!

امیر علی گفت:

-ببخشید اگه ترسیدید من مسئول برنامه ریزی مدرسه هستم و آبتین هم رئیس شورای دانش آموزی ما پسراس.چون شما هم همین سمت ها رو دارید فکر کردم  شاید توی بعضی کارا همکاری کنیم.اینه که گفتیم الان آشنا بشیم.

فاطمه لبخندی زد و گفت:

- خب فکر میکنم لازمه بقیه هم با هم آشنا بشن.نه؟

آبتین جواب داد:

- درسته.امروز توی زنگ تفریح چطوره؟

- عالیه.آخه...

همان موقع یکی از پسر ها که به سمت آنها میدوید در نزدیکی آنها سعی کرد بایستد اما نتوانست و محکم به مهراوه خورد جوری که این دفعه محکم به فاطمه خورد.فاطمه که به زمین افتاده بود گفت:

- قربون گوسفند جونم برم من!اصلا" اشکالی نداره فقط عزیزم خودتو کنترل کن دیگه لگد نزن!این دفعه هم شانس آوردم!آقا امیرعلی نگفته بودین شمام گوسفند دارین!شانس منه پیشونی سفیده دیگه!امسال باید با ویلچر برگردم ایران!

امیر علی و آبتین یواشکی خندیدند اما با دیدن چهره ی عصبانی و سرخ مهراوه خنده شان را خوردند.سپس مهراوه با خشم به سمت مقصر این اتفاق چرخید:

- داری چیکار...

اما همین که چشمش به پسر خوش قیافه و خوش تیپی که جلویش ایستاده بود افتاد زبانش بند آمد.در عوض امیر علی جلو آمد و پرسید:

- مانی؟داری چیکار میکنی؟

- من...واقعا" ببخشید!

-این...یعنی ایشون مهراوه خانوم و ایشون هم فاطمه خانوم هستن!

مانی سری تکان داد و گفت:

- خوشبختم منم مانی حقیقی هستم!

آبتین رو به دختر ها گفت:

- ما فعلا" میریم با اجازه.

همینکه آنها به قدر کافی دور شدند که صدای مهراوه و فاطمه را نشنوند فاطمه پرسید:

- چته؟چرا تا این مانی رو دیدی لال شدی؟هم نوعت هست که!!!

- خفه شو!اینقدر شبیه پسر عموم بود که یه لحظه وحشت کردم!

- مگه پسر عموت لولو خورخوره هست؟!؟!

- نه!

- دیدنش مگه چه وحشتی داره؟مگه وحشتناکه؟!

- آره!دیدنش تو انگلیس واقعا" وحشتناکه!

- فعلا" که پسر عموت نبود!بیا بریم قربونت برم تو این سرما گرما زده شدی!فقط اون پاهاتو کنترل کن که واسه امروز کافیه!

دست مهراوه بلند شد تا پشت سر فاطمه فرود بیاید اما فاطمه جاخالی داد:

- میگ میگ!

و با سرعت فرار کرد!صدای خنده فاطمه و فحش های مهراوه که به او نمی رسید مدرسه را پر کرد...

منو دوستم مهراوه داریم یه رمان می نویسیم...خوشحال میشیم نظرتونو بدونیم:

(توی انگلیس-لندن)

مهراوه با اوقات تلخ در را پشت سرش بست و وارد خانه شد.همه بچه ها همزمان سرشان رابه سوی او چرخاندند.فاطمه که تعجب کرده بود پرسید:

- چته تو؟مگه شیاطین اسباب کشی کردن پانسیون کناری که قیافت اینجوریه؟

- کاش شیاطین بودن!

- به.می بینم شجاع شدی...آفرین ایشالا بزرگ میشی می فهمی شیاطین یعنی چی!

صبا که تازه از خواب بیدار شده و وارد بحث شده بود در حالی که چشمانش را می مالید پرسید:

- اسباب کشی؟نکنه هم خونه ای جدید داریم؟!؟!

انیس پاسخ داد:

- نخیر.هم خونه ای جدید نداریم همسایه جدید داریم!

مهراوه زیر لب غرید:

- اونم چه همسایه ای!

صبا پرسید:

- امروز صبح تو این خونه چه خبره؟من که منظورتونو نمیفهمم!

مهراوه در حالی که حوله اش را برمیداشت تا برود دوش بگیرد رو به کیمیا کرد و گفت:

- این کارو میذارم به عهده ی تو!از پسش بر میای دیگه؟!

- خیالت راحت!

مهراوه در حالی که به سوی حمام میرفت صدای کیمیا را شنید که به صبا توضیح میداد:

- یادته پارسال میگفتن یه عده پسر ایرونی قراره بیان تو مدرسه ما؟!

-خب که چی؟

- خب حالا اومدن!

- خب؟

- خیلی خر شدی!فکر کنم پنیر زیاد خوردی!

- خب عین آدم حرف بزن تا خر نشم!

- از فردا که اول مهر باشه(به ایرانی) باید با ۱۶تا پسردرس بخونیم!

رنگ صبا پرید:

- یعنی چی؟!؟!

- یعنی همین!و...

مریم وسط حرف او پرید و گفت:

- اسباب کشی پانسیون کناری مال اوناست!

صبا روی مبل وا رفت:

- آخه این حماقته!پسر ها از قدیم الایام متلک گوهای قهاری بودن و دختراهم زبون داشتن قد برج ایفل!

ساغر جوری که بقیه بشنوند گفت:

- فکر نمیکنم این نزدیکی ها ایده ی خوبی باشه.نه؟!

فاطمه گفت:

- آی گفتی!!!

رویا پاسخ داد:

- شاید این پسرا خوب باشن.مثل رامین داداش من!میشناسینش که؟

فاطمه گفت:

- داداش؟مگه تو برادر داری؟

- میزنم تو سرتا...۷ ساله با هم دوستیم.میگی مگه برادر داری؟خوبه که دیدی رامینو!

-ااااااِ،رویا خدا وکیلی اون داداشته؟!اون که خانومیه واسه خودش!من فکر میکردم دختره!میدیدم هی شماها رامین رامین میگین!تو این ۷ سال با خودم میگفتم رامین کیه دیگه؟!

همه زدند زیر خنده!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این اولشه.به نظر هرکسی که خونده رمان آخر خنده هست!ایده و اینا با مهرا بود...طنز و خنده و اینا با من....مرسی مهرا جون

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

فعلا بابای دوستان....منتظر کامنتاتون هستم!

تو هنوز قدرت معجزه ی عشق را نمیدانی

یا تظاهر میکنی که نمیدانی

اما من به این معجزه ایمان دارم

و میدانم

سخت ترین دل ها را

و دشوارترین راه ها را

می توان

به نرمی مبدل ساخت

و راهوارش ساخت

پس فقط صبر میخواهد...

صبر...

وتو دوست داری

خاطره شوم برایت

چه سخت است

خاطره شدن

و چه زیباست

در خاطر ماندن...

دوستی

رویایی بود برای تو

و باوری برای من

سبز شده در ذهنم

خاطره ی یاد تو

و بسته شد در ذهنت

دفتر خاطرات من...

شاعر:بیتا پرنیا